Nameyên sêwîyan
(1)

Dr.Ebdilmecît Şêxo

efrin.net 15.08.2006

Hevalê delal, li nik me sosin, nêrgiz, nefel, gulistanên dilan bi stêrkên ezamana çema Efrînê re, bi seyrangehên Basutê, Endarê û Kefercenê re semayê dikin, lê ez
pir dixwazim niha ji te ra bi zimanê kurdî binivîsînim, ez zanim, ku ez hîn baş nizanim, lê ez bawer dikim tu hevalek ji min mezintir î, û tu dê kêmaniya min niha bipejrînî, lê ez sozê didim te, ku ezê fêr bibim, tu zanî, ku rewşa mala me çawa ye? Tu kes ji mala me bi kurdî nizane bixûne, erê hemî bi kurdî dipeyivin, ewanan bi erebî jî pir hindik zanin, xûşk û birayên min hindik di dibistana erebî de li Efrînê xwendine, kurxaltîka min mamoste ye, ew heftê carekê serdanê li mala me dike, ew bi birayê min yê mezin re dipeyive, lê çavekî xwe jî herdem li xûşka min e, û ew şerm dike bi wê re bipeyve, min dibhîst, ku Misto bi birayê min re li ser tişt û miştan dibêje, dengê xwe hêdî hêdî û nizim dike, min nizanî bû ew çi dibêje, lê piştî ew dîsan vegerî mala xwe, min ji xûşka xwe ya mezin pirs kir, tu ji min re nabêjî, kurxaltiya me Misto ji we re çi digot, ewê gote min, birako! Tu hîn zarok î, ew mamoste ye, gotinên wî ji bo mezinan e, ez jî pir nizanim ew çi dibêje, lê min carekê bihîst, ku ew dibêje; em Kurmanc in. Min di ber xwe da got; erê xûşka min, ez jî zainm, ku em Kurmanc in, lê qey te negot, Em Ernewît in, an em Ereb û Mereb in, bi xûdê kurxaltiya me evîndara e, ew nizane çi dibêje!... Hevalê delal, tu ji min mezintir î, belkî tu ji min re vê nehîniyê zelal bikî, ez pir bê aram im. Wekî din tenderusta min baş e, lê ez di dibistanê de herdem melul im, hevalê min Heso her roj dibêje min, îro bavê min du firing dane min û ji min dipirse, lê bavê te çi daye te ? Ewî qet nizanî bû, ku min tu carî negotiye bavo! Ewî nizanî bû, ku ez li şûna du firengan, ez du şeqaman ji birayê xwe yê mezin dixûm, min digote wî, birayê min rojê sê firengan dide min, lê ez perên xwe di berîka dayika xwe de vedişêrim, û ez di roja bazarê de derim ji xwe re şêrîniyê dikirim.
Erê hevalê delal!
Bi rastî ez pir derewan li hevalên xwe dikim, nizanim xêre ez xwe weha neçar dibînim, tu zanî hevalo, ez bi xemgînî vedigerim mal, çimkî ez hevalê xwe dixopînim, ez nizanim ez çi ji te re bêjim, lê peyva kurxaltiya min, em Kurmanc in ji bîra min naçe, ez dibêjim ji bo vê carê bes e, ka tu ji min re bêje, tu çi dikî li Helebê ?kînga tu dixwazî serdanê li mala me bikî ? Kînga tu yê vegerî gundê xwe, darên zêtunê bê te herdem bêzar in, ezê werim cem te. Ez cavnêriya bersiva te me havalo!

                                                                                                                                Hevalê te Hemîd
                                                                                                                                Efrîn, 21.03. 1963

                                                      XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Hevalê delal,
tu zanî , ez qet naxwazim, te bi navê te yê rastîn binav bikim, lê bi min pir xweş e, ez te bi Delalo bi nav bikim, lava dikim, bêhna xwe ji min teng meke. Ez îro ji dibistanê vedigerîm, li ser riya xwe ez çûm dîkana bavê Osê, ewa hinekî ji mala me dur e û dibêjin ew ji bajarê Kobaniyê ye, berî wî çend dîkanên din li pêşiya min hene, lê ez û hevalên xwe herdem mêst, şêkir û her tiştê ji bo şîvê ji cem wî dikirin, li rex mal me dîkana Ebo Casim e, ew bi pozbilindî li me temaşe dike, car caran jî çavên xwe di me de beloq dike, erê! Bavê Osê nama te ya giranbiha daye min, lê tu zanî ewa çiqas dereng gihaye min !Ez nizanim namên Efrînê li ser rê xew dikin, an ewanan….. lê pir baş e, ewa yekcarî winda nebû ye, kê dikarî paşê li wê bipirsiya ?Tu zanî Delao, min bi destekî zerka mêst hilgirtû bi destê din nama te dixwend, ez nizanim çawa bû, lingê min rastî kevirekî mezin hat, ez vir de û wê de çûm û li ser piştê ketim xwarê, bawerke min rûya erdê li Helebê bi kêmanî li derdor xwe spî kir, lê nama te destê min berneda, ez rabûm hêdî, hêdî bê mast çûm malê û me vê carê savara xwe bê dew xwar, lê ne xem e, yên wek me li dorhêla me pir in, ya giring ew bû, ku nama te ji dest min bazneda, te ez ji bîr nekirime, te her tiştitên xwe ji min re vekirî nivîsandiye, tu zanî çiqas rind e, ku tu rûpela dilê xwe ji min re vedikî, lê min jî hevokên te yek bi yek li gor hişê xwe şirove dikir, û min ji xwe dipirsî, ma çima vî delalî weha gotiye? Çima ew ji peyva Kurmanc matmayî ma ye ?
Delalo!
ez vê carê nikanim bersiva te ewqas bi zelalî û bi lez bidim, di dawiya vê heftê de li nik min ezmûnek di zanistiya komelnasî de heye, mamostê min herdem bi zikreşî li min temaşe dike, divê ez tu kêmasiyan di nivîsîna xwe de nekim.Vêca li min bibore ,ezê di heftê duhatî de bersiva te gelek bi aramî bidim, lê ez lava ji te dikim tu bê xem û qisawet bî, Silavên min ji hemu hevalên wek te re hene, û di serê wan de Ednanê Cindo.
                                                                                                                        Hevalê te Suleman
                                                                                                                          Heleb.30.3.1963