Xatûnê

Xelîl.

efrin.net 18.07.2006

–Hêdî law Misto,pişta te ketiye ber te;bera Rizo û Şero vê mîratê daxînin;jartêketê weke risasê ye!..Lawkên min metika we bi goriya we be;hûnê bi hemdê xwe vê mekînê deynin ser blokan!.Xatûnê got û hûçikê xwe bi bêvila xwe xist û li dora pîkaba sûzûkî çû û hat.
…Piştî ko Rizo û Şero kondişinê avê danîn cih û piştî ko dilê Xatûnê jî kete cih ;Kevaniya malê destûra herdû xortan neda û tejikek ji wan re raxist û du balîfên pembo da ber pala wan û rahişt melkesa xwe û toz bi ser xwe û wan xist û bi serê Misto sûndxwar ko herdû ciwamêr bê çayê ji hundur dernayên.
                                                                             * * *
–Pîroz be diya Misto!..Xuyaye tê xortê xwe bizewicîne?.Zeynebê pîrozbahiya cînara xwe kir û destê Cegerê xwe ji kirasê xwe raqetand.
–Piştî ko Mistefê min bûye"muwezif";ez nema di ber "anîsa" û qehwê re digihêm !..Ma "mi'aşê" hermeh bi dest kê dikeve?.Xatûnê lê vegerand û bêvila xwe bi hewa xist.
..Xwezî min zanîba bê;eva qam boncî,bêvil şerbikî,dev çapikî,ser kundirî, çavşelpitî, ling teşî, xwediya pars û pilûsê û kirasê melesî yê ko tu deziyekî jê bikişîne,wê heft pîne jê bêne xwar û bi ser kullan de navê wê Xatûnê ye;bê ew li ser çi xwe dibînî!.Zeynebê di dilê xwe de got û cihê xwe li pî Misto çêkir.
..Xwezî min zanîba bê jina Remokê pozkerrimî, xwediyê kofiya sor û şerwalê seffaran û bergîlê piştkurmî,bavê Fener û Ceger û şeş kêzikên din û evê wan î ko bi rê de ye û zikekî wan têr e û deh birçi ye;bê vê nîrwê li çî xwe digere!..Xatûnê jî di dilê xwe de got û melkes ji dest xwe danî û berê xwe da çaydên û paporê.
–Mala minê,te negot Misto ji min re hema simmê xwe difirrîne?..Here û were,ya wê qideheke çayê ji "anîsa" re çêke an jî wê zerikeke av bide destên wan û pir–pir wê dawiya "dewamê" melkesekê bi dibistanê xe!..Te xwelî li serê min kiro ma ev jî kar e?!.Cînarê got û piyê xwe li piyê "muwezif"-ê malê da.
-Ezê hîna şeş kursiyan jî bikirrim;tedî "anîse" ji rûniştina erdê hiznakin!. Xatûnê dîsa deng bir cînara xwe û çaydanê çayê danî ber Mistefê û fincana qehwê da destê Zeynebê.
-Tu me jibîrneke xaltîkê!.Herdû xortan bi hev re gotin.
-Bi serê we yî delalî,hûn jî li cem min weke Mistefê ne!.Xatûnê li wan vegerand û bi çavekî mezin li xwe nerî.
-Tedî"anîse" ne dixun û ne vedixun û hema bendî bejna we ne!.Zeynebê tenaziyê xwe bi xortên rûniştî kir û dawiya fincana qehwa şêrîn bi ser lêvên xwe dakir.
–Havîna par,ez çûme Xasikê û nebixêr min jî çima hinekî çavên xwe kilnekiribû?!.. Nebixêr çavên xelkê weke topan e!..Tu bawer bike,ji wê rojê de ez nema xweşik ditefsilînim!. Xatûnê got û fincana cînarê bi zêdayî nêzîkî çavên xwe kir û hate bîra wê,bê çiqasî jê re girîng e,ko çavşînkekê bi mekîna lawkê xwe veke!.
–Bera tu tenê fala veke diya Mistefê!..Hemû tiştên ko te gotin;rast in weke ko tu ji vî destî têxe vî destî!.Cînarê bi heqê cînara rûnişt û ji bo ko rabe ser xwe;destekî xwe danî ser piyê xortê malê û destê din danî ser kaboka xwe û got ya Xwedê!.

                                                                                       # # #