Albûma Cendekên Me

Evdile Koçer

evdilekocer@yahoo.com

efrin.net 07.07.06

Êdî her tişt kifş û eşkere ye, êdî her tişt bêminetî ye looo...
Şerên ku mêrên berê dikirin, li dû me ma.
Şerên nû li ber devê deriyê me ne.
Îro her tişt wekî ekranên televîzyonê li ber çavê me ye.

Belkî haya we jê hebe, lê em dîsa jî bi hev re bixwînin: “Zarokên ku li ser sergoyekê nêzikî Bajaroka Încîrlîka Edeneyê kaxez kom dikirin, li ser sergo albûma wêneyan a leşkerekî dîtin. Di albûma leşkerek ku li herêmê leşkerî kiriye de, wêneyên endamên PKK'ê yên înfazkirî cih digrin.Di sergoyê de wêneyên bi xwîn ên endamên PKK'ê ku di pevçûnan de jiyana xwe ji dest dayîn kişandine û xistine albûma xwe ya malbatê“ (çavkanî:DÎHA)

Ji me re albûmeke xweşik çêkirine: Bi hovîtiya xwe ya nenaskirî ve, bi faşîzaniya xwe ya çiriyayî ve, bi qewl û peymanên xwe yên bêlomeyî ve, bi planên xwe yên gerînekî ve, bi neyartiya xwe ya barbarî û bêserûberî ve, vê albûmê neqişandine.

Bi kefşala devê xwe yê genî ve, bi xwîna xwe ya herimî ve, navê xwe û yên heft bavên xwe jî li ser vê albûmê danîne.

Xûşk û birakên me yên ku wekî çiyayên me xweşik yên ku dixwazin xewnên xwe li zozanên Kurdistanê bivejînin, yên ku dixwazin ji bermalên xwe re stareke henûnok ava bikin, dikevin ber xezeba wan û wekî gurên hov dixin vê albûmê...

Bila êdî çiyayên me bi têra dilê xwe bigirîn.

Zimanê me yê ku di kaniya Melayê Cizirî de dibû eşqa dilberê, yê ku di şîn û şahiyên me de mala rihê me yê herî mezin û xemrevîn bû, ji ber ku nehiştin biharek bi ser ve bê her weşiya û ket vê albûmê...
Êdî em wek lalan in gidînooo.

Çanda me ya ku di havînên xalxalokî de di nav hêviyên şivanan re bi stêrkan re hevaltî dikir ya ku li ber dîwarên neyaran jî her nefel dida, di bin nîrê wan de qurmiçî û ket vê albûmê...
Êdî havînên me bêriya stêrkan nakin.

Çîrokên me yên ku di nav awirên diyên me de pala xwe her didan mereqa me, yên ku bi qehremanên xwe yî maqûl ve xwe di nav bexçeyên şevîngehên me de ji nû ve vedigotin, tevna wan xira kirin û xistin vê albûmê...
Êdî meşteleyên rihê me her ku diçe bêtir diçilmisin.

Stranên me yên ku ji hezkiriyên me re dibûn ramûsanên herî gulgulî, heyranok û payîzokên me yên ku Mem û Zînê di şevûrojekê de digihandin hev, ji nav me dizîn û xistin vê albûmê...
Êdi em li rastî Mem û Zînên kurdî nayên.

Leyîstikên me yên ku hîle û pîleyên zarokatiya me dipîvandin, yên ku şahidiya miziriyên ciwantiya me ya bê eman dikirin, bi leyîstikên xwe yên hov ve pelişandin û xistin vê albûmê...
Êdî em ji hev re leyîstikên neyarên xwe ava dikin.

Gund û çiyayên me yên ku wekî pirtûkên pîroz xwe di hembêza hev de vedişartin, deşt û zozanên me yên ku şervanan dikirin helbestvanê dilê xwe, ji cigareya xwe re kirin pizotê agir û xistin vê albûmê.

Yarî û tinazên me henek û pêkenokên me yên ku bi awaza tîqetîqên me ve her dem dibûn şekir û çequlatên feqîriya şevên me, rojekê serê xwe dan haziran û xistin vê albûmê.
Êdî em ji her demê bêtir feqîr û belengaz in.
Êdî em wekî miriyên bê serî diçin û tên.
Ji ber ku albûma hebûna me di destê wan de ye.