Ga ji dest çû, bila golik neçe
 

Cankurd

23.04.2005

Bêguman Tûrkiye xwe wek superhêzekê di herêmê da didît, ew herêma ku dikeve navbera Rojhilata Navîn û basikê jêrînê Ewrûpa ya nûjen.

Gava dewletek Superhêz be, pêwîste yên derdora wê guh bidinê, berjewendiya wê bi cih bînin, raya wê di her warekî da bibin, ji wê bitirsin û xwe ji xeyd û nevîna (kurh) wê biparizin. Lê belê Tûrkiye bi nînikek şaş li xwe dinêriya, xwe pir werimî, sermezin û bi govdeyekî mezintir di nînika xwe re didît. Ev nêrîn jî çewt bû û nerastiyê jî ji wê re pir ziyan di jiyana rastîniyê da anî. Bo nimûne: Turkan bawer dikir, ku ewan di seriyê lîsteya wan welatan da ne, ku Ewrûpî jê re dergahê EU bi zûkî vekin, niha jî diyar dibe, ku Tûrkiye li paş tevan maye û dibe jî tew derbas nebe nav EU.

Berî cenga Amerîka ya duwê li ser Îraqê, Tûrkiye di wê baweriyê da bû, ku Amerîka û Ewrûpa wê bê Tûrkiyê nikanibin bavên ser Îraqê, histoyê Seddam Husên ê har û hêzdar binve bikin û sazmana wî ya xwînî biroxînin. Lew re siyasetkarên Turk wilo qurnas û dengqebe, perrêd xwe wek tawûsekî vedireşandin, girangiran dipeyivîn, sultanêd xwe yên kevin dihanîn bîra xwe…

Di wê ezeziya rojenî da, hemahema pê li Kurdan dikirin, gef û gurr didan Barzanî û Talebanî, çove xwe yê leşkerî dileqandin û zorbaziya xwe li wan dimandin. Hema çi fayde?

Amerîka û hevalbendên wê, bê piştvaniya Turkan ketin Îraqê, Bexdad di kêmtirî mehekê da ji dest leşkerê îraqî yê mezin derxistin, deselatdariya Seddam Husên ê hov serbinkirin, û Seddam jî reviya, çû xwe di kurtek binzevînî da veşart, sipî û kêç ketin nav por û birça wî. Dilên Tûrkan bi wê yekê êşandin û heybet û zanîna mezinêd wan jî li erdê xistin. Bo çi ? Ji ber ku Îraq ji wan re kaniyek zêrîn bû, û tirsa wan a mezin ji parçebûna Îraqê bû, ku Kurd li wir bibin xudan hêzek mestir û sibe daxwaza bakurê Kurdistanê jî bikin, Tûrkiye biçûktir bikin.

Rewşa li Îraqê paş cengê pêda bûye, hilbijartinên azad û demokrat li wir diyar kirin, ku rastiya Kerkûkê, rastiya gotina Kurdan bi cih anî, ne ya Turk û Turkmenan. Berê li teviya cîhanê belav dikirin, ku 3 Milyon Turkmen li Îraqê hene, bêtirê wan li Kerkûk û derdora wê ne. De fermû! Kanîn van 3 milyon, kuve çûn, kê ewan ji ser sandiqan qorî kirin? Bo çi ne hatin ser sandiqên hilbijartinê? Kê ne hêla ewan bên? An ew derewek bi armanc bû û derket tiştek ji rastiyê di bin da tune..!

Na..îro rastî derketiye meydanê û nema ev derew li hîç bazarekê tê firotin. Kerkûk mal û niştê Kurdan e, ne yê Turkan e.

Bêguman ew rengê ramyariya çewt û ew helwêsta nebaş a Turkên qebeqebe dipeyivîn û xwe li ba Amerîkanan dikirin keçek delal û nazinîn, bû egera jarbûna hikariya dewleta turk di ramyariya rojane ya Îraqê da û ziyanek mezin ji wan re pêda kir.

Çare çiye, da ev ziyan mestir nebe? Divê ewan paş ku ga ji dest xwe berdan, golik bernedin. Îraq ji Turkan re dergahekî mezin û vekirî bû bo derbasbûna nav Erebistanê. Lê niha?!
Sûriye! Erê ev derî hîn vekirî ye û bi taybet paş ku Sûriye serokê PKK Abdullah Öcalan ji ba xwe derkir û paş kurterevekê di Ewrûpa û Rûsiya re ew li Kîniya, li orta Afrîka hat girtin û dan destê Turkan. Ta niha jî ew destgêrê wan e.

Serokê sûrî Dr. Beshar Al-Assad tew kêşeya Senceqa Iskenderûnê (Hatay) nîne ser zimanê xwe, berê her û her digotin ev parçeyekî giranbuha ye ji welatê sûrî. Sûriye jî niha ketiye tevliheviyek ramyarî û bi taybet paş kuştina serekwezîrê Libanê Refîq Herîrî bi xiniziyek mezin. Eve delîveyek baş e bo ramyariya turkî, divê ji dest xwe bernedin û divê gavek ber bi Sûriyê ve bite avêtin, da ew neyartiya kevin were peçinandin, û wilo diyar bike, ku Turk û Ereb hevser û birayêd hev in (!) û bo herdu aliyan berjewendiyên hevpar hene, û di serî da neyartiya hevpar a li hember Kurd û Kurdistanê. Lê ya tev giring ewe, ku Turk vê carê Sûriyê ji destê xwe bernedin, weku Îraq bi xwendinek şaş ji polîtîka navnetweyî re ji dest xwe berdane.

Bêguman van nêrîn, gotin û gengeşe di seriyêd mezinên Turkan re berî serîlêdana Nejdet Sezer bo Şamê hatin û çûn, wan xwe ji vê serîlêdanê re amade kir û bi germî destê Assad guvaştin û jê re dostaniya xwe anîn zimên, lê rewşa Sûriyê wilo wêran e, ku ew nema xwe bi kêşeya kurdî re li Îraqê an li Tûrkiyê gêro (mijûl) dike, sed problemêd wê li ber derî ne û Sûriye tew ji pirkirina neyaran re ne amade ye, lora ku hêzdartirîn dewleta dinyayê USA çovê xwe di rûyê wê da dihejîne.

Ya Turkan jî ne diyar e, ka ewan rast dostên yekî ne an neyar in. Ewana herdu çavêd Ewrûpa maçdikin, dixwazin mala xwe tev li ya wan bikin, lê di nav xwe da dibêjin:"Evana gawir in, we çi ji wan stand bo we helal e…"

Mera nikane bibêje, ku Turk dostêd Ereban in an yên Kurdan in! Ewê ku vê dibêje û di nav gelên herêmê da belav dike, xwe dixapîne an ajan û dûvik û peyrewê Turkan e.

Ma kî ji dostaniya gur û pezan bawer dike! Evana, Turk, bi xwe dibêjin:"Em ji nijadê gur in".. Ma hîn çi pêwîst e bo zelalkirina polîtîka wan?