Kirasê sipî destê reş sipî nake

Dilawerê Zengî

Di meha 9-ê sala 2001-ê de, li ser daxwaza rojnameya Mîdiya ya YNDK şandek ji rewşenbîrên Kurd ji xelkên Binxetê berî dan Kurdistanê- Hewlêrê. Ev şandek bi dilekî germ ji hêla berpirsê partiya YNDK kek Xefûr Mexmûrî û hevalên mekteba siyasiya partiya wî û endamin ji yekîtiya nivîskarên Kurd li Hewlêrê hatin pêşwazkirin.

Bêguman, berpirsê partiya YNDK kek Xefûr û hevalên xwe cangiranî nekirin, bi hemû hiner û karîna xwe qedr û qîmeta xwe girtin. Gelek serdan û çûnûhatin pêk anîn. Serdana herî balkêş çûna ser gora Nemiran bû. Ew çûn şopeke mezin di dilê me de vekir. Me gora wan herdû qehremanan bi çavê serê xwe dît. Me mêraniya wan, kar û xebata wan anî ber çavan. Tiştê ji me re xewn bû îro em li ber çavên xwe dibînin. Îro hebûna me bi keda wan bû. Bi têkoşîn û berxwedana wan bû… Em li gelek cihên nûavahî û serayên rewşenbîriyê geriyan. Mîna koşka huner û Korî Zanyarî Kurd... Parka Hewlêrê û gelek cihên din…

Her yek ji me jî xwe ji semînerekê re amade kiri bû. Lê mixabin em pênc rewşenbîr bûn semînerek bi tenê li Otêla (Qesir Nazê) ji me re amade kirin. Diyar e hew ji wan dihat. Dîsa em spasdarê wan in. ciwanmêran pir berxwe dan û tu kêmanî ne kirin. Lê ew ji dest wan hat.

Piştî diwazde rojan ji serdana Hewlêrê û derdora wê, me xwest em (du) rojan serdana bajarê Silêmaniyê jî bikin. Bi rastî ew serdan bi rêkirina hevalekî ji partiya YNDK bi me re pêk hat.

Li Silêmaniyê, ji dema em derbasî bajêr bûn hetanî em vegeriyan, nûnerê hukûmetê ji hêlekê, nûnerê encûmenê wezîran ji hêlekê din bi karûbarê me ve rabûn. Di du rojan de serdan û gera panzde rojan em li dezgeh, avahiyên nuh, park û serayên hukûmetê em gerandin. Wezîrê rewşenbîriyê mamoste Fetah Zaxoyî xwarin ji me re çê kir û em daweyî wê xwarinê kirin. Mamoste Celal Telebanî li nivîsgeha xwe bi beşdariya endamên nivîsgeha siyasî em pêşwazî kirin Bi rastî em gelekî dilşad û kêfxweş bûn.

Piştî vegera me, em dîsa du rojan li bajarê Hewlêrê man û me xatir ji hevalên YNDK xwest û me pir spasiya wan kir û bi dilekî germ û bi dilşadî em vegeriyan Binyaxetê.

Li vegerê me spasnameyek pêşkêşî partiya YNDK kir. Li ser vê daxwaz û pêşwaziya wan ya germ ji me re, û li bajarê Şamê du endam (D. Zengî û Nezîr Cezmatî) li ser navê vê şandekê spasnameyek pêşkêşî serokê hêja Mesûd Barzanî serokê partiya Demoqrata Kurdistanê û mamosteyê hêja Celal Telebanî serikê giştî yê Yekîtiya Niştimanî Kurdsitan di riya mektebên wan li bajarê Şamê re hatin rêkirin. li bajarê Şamê spasnameya kek Mesûd Barzanî giha destê berpirsê nivîsgeha PDK mamoste Xazî Zîbarî yê rêzdar û ewî bi xwe li nivîsgeha partiya PDK pêşwaziya me herdû hevalan kir û name ji dest me girt û pir kêfa xwe ji wê çûna me re anî. Û ya Mam Celal Telebanî giha destê mamoste (Hazim Yûsifî) berpirsê nivîsgeha YNK yê rêzdar. Ez ne şaş bim mamoste Hazim hati bû şûna mamoste Adil Mûrad ji ber ko kek Adil nexweş bû wê demê li derveyî Sûriyê bû. Ji bo me ev cara yekê ye ko em mamoste Hazim Yûsifî dibînin.
Deqê herdû spasnameyan di rojnameya “Yekîtî” ya Partiya Yekîtî ya Demokrat a Kurd li Sûriyê (Yekîtî) hate belav kirin.

Li vê dawiyê ji me re hate diyar kirin ko mamoste Xazî Zîbarî berpirsê nivîsgeha Partiya Demokrat ya Kurdistanê li Şamê ew spasname ji cenabê Serok M. Barzanî re rê ne kiri bû.

Bi rastî çima mamoste X. Zîbarî weha kir em jî nizanin. Daxwaza wî ji vê yekê çi bû ji me jî ne diyar e. Negihandina vê spasnameyê li nik gelek biraderan bû cihê serseknandinê. Bi rastî ev karê mamoste X. Zîbarî tiştekî pir susret e (ecêb e), ji mafê her kesî ye ko vê pirsê bike. Em jî dibêjin: Ev karê mamoste X. Zîbarî cihê serseknandin û pirsê ye!? Çima û ji bo çi ew spasnameya vê şandê ji Serokê hêja M. Barzanî re rê ne kir!? Bêguman, ev pirs bi hewceyî bersivê ye. Em bi hêvî ne ko dengê me bighê cihê tê xwestin. Û bi taybetî serokê hêja Mesûd Barzanî yê rêzdar.

Li vir pirsek tê bîra mirov. Heger nameya serok M. Barzanî di riya berpirsê nivîsgeha wî re negihê destê wî, karê berpirsê nivîsgeha wî li bajarê Şamê çi ye û çi dike!?...

Ez bi hêvî me ko mamoste X. Zîbarî cihê wê nameyê bîne bîra xwe, dibe ko di wan quncikên tarî (...) de ji bîr kir be.

Gelo negihandina wê spasnameyê wê gunehê kê be? Û gazin wê ji kê bê kirin? Serek û berpirsiyar tucarî gunehê wan nîne… ji ber ko gunehan nakin. Pêxember in… rehberên Xwedê ne… Na, na ew bi xwe ne…. sed berdevk û parêzerên wan hene… sed xulam û cêriyên wan hene…her tişt ji wan re helal e… lê mixabin çîroka şêx û murîda ye... her kes bawer nake.. bes e .. bes e… lo, lo… Kurda berê gotiye: kê lingê diya me hilda bavê me ye... De werin vê susretê… vê ecêbê…

Lawo, ne tenê rastiyê winda dikin, belê mêran mê dikin… û wan avis dikin... û dîsa bê şerm tora xwe davêjin çi bi dest wan ket dana Xwedê ye…

Gelo kî guhdariya me dike... yê rastiyê dizane… Kî dixwîne û kî dibihîze… Na, ma kî wê bibêje.. ew bi xwe yên kultêrxur in, yên ko serjêr û zikmezin in, yên parsek ji koka xwe parsek in û yên ko di çiravan de nêçîrê dikin û xwe li pişt perdan vedişêrin û hin gotinên bê berpirsiyar û bê rê, zivir û bê bext ji xwe berdidin, ew bi xwe rastiyê dizanin. Lê li ser navê me di bazara bêwefadariyê de bazarê dikin. Dibêjin ko me tu spasname ji Serok M. Barzanî re rê ne kirye!!! Ji ber ko me pere ji mam Celal Telebanî wergirtiye. Berî hertiştî heger li nik partiyên Kurdên Îraqê ev awayê wergirtina peran normal be. Ez bawerim ew dan ji bo kirîna wê partiyê ye. Ji bo nakokî û berberiya navxwe ye. Kurtgotin ji bo zeramtiyê ye. Lê li nav me Kurdên Binxetê pir şerm e. Heger hin kes vî tiştî li bejna xwe dibînin. Ew bi wan ve girêdayî ye. Ew berpirsiyar in di ber vê yekê de.

Em li vir dibêjin û ji her kesî re diyar dikin, berî her tiştî ji nivîsgeha PDK bê pirsîn gelo me rêkiriye an na!? Heger ne weha be, em gunehkar in.

Em bi dengekî zelal û bi eniyekî bilind dibêjin: Tu kesî ji me pere ji tu serokên partî û rêxistinên kurd û kurdistanî rojekê ji rojan wernegirtiye. Ne ji destê mamoste Celal Telebanî, ne ji destê serok M. Barzanî û ne ji destê X. Mexmûrî wernegirtiye. Rojekê me li deriyê serokê tu partî û rêxistinan ne daye. Em ne kultêrxur in. Ne xwefiroş in. Em nivîskar û rewşenbîrê gelê xwe ne. Serokê hêja M. Barzanî û mamoste Celal Telebanî û her kurdekî welatparêz û miletperwer cihê rêzgirtin û hirmetê ye. Em serê xwe li ber keda her kurdekî dilsoz ditewînin. Em tucarî ji mamosteyê hêja Celal Telebanî bawer nakin ko vê bêbextiyê li me bike. Ew ne xwediyê vê gotina bêbext e. Em bawer in tu agahdariya serokê hêja M. Barzanî jî bi vê yekê tune. Lê heger hinek dixwazin rûreşiya xwe sipî bikin bila ne li ser hisabê me be. Bi wî kirasê sipî ko li bejna xwe kirine destê wan ê reş sipî nabe.

Di dawiya vê bersivnameya xwe de dixwazim vê çîrokê ji wan kesan re bibêjim, dibe ko hinek hiş û aqil jê werbigrin.

Dibêjin rojekê ji rojan mîrê wî welatî ferman da ko xelkê bajarê wî tev li gasîna bajêr bicivin. Li ser daxwaza mîr xelk tev civiyan. Mîr ji xelkê re got: Ezê teyrê xwe berdim li ser serê kê raweste, ew dibe fermandarê bajêr. Dibêjin mîr teyrê xwe berda, teyrê mîr geriya, geriya çû ser serê sewterîkî ji sewteriyên bajêr danişt. Dibêjin mîr ji bêçarî ew xortê sewterî kire fermandarê bajêr. Roj û meh tê re derbas bûn. Xortê sewterî nikare dev ji karê xwe yê xerab berde. Rast e li ser kursî û di dîwana mîr de rûdinişt, cilên sipî li bejna xwe kir, lê dev ji karê xwe yê reş bernedida. Di karê xwe de zarok bû, bê serpêhatî bû û ew bazê malwêran şaş çû. Mîr dibihîst bê fermandarê sewterî çi dike. Mîrê zana pêşî serê teyrê xwe jê kir û got: Bayalê ne azad be li nêçîra fetisî nagere. Paşê serê wî sewterî jê kir, ew avête ber sehan.

Cihê qirakan di nav balayên baz de nîne. Ez qurban… her kes bi refê xwe re. Dem weha namîne. Werîsê bêbextiyê kin e. Roja rastiyê diyar e.